برخی از رهبران جامعه بهائی آمریکا که به مناسبت دویستمین سالگرد تولد بهاء الله، بنیانگذار دین خود در واشنگتن دی سی گرد آمده بودند، نسبت به تعقیب و آزار همکیشان خود در ایران، سرزمینی که خاستگاه این دیانت است، ابراز نگرانی کردند.

اعضای سرشناس و برجسته جامعه بهائی آمریکا و حامیانشان جشن چهارشنبه شب سوم آبان، میراث بهاء الله را در یک ساختمان تاریخی در میدان دوپان واشنگتن برگزار کردند.

بهاء الله که دوازدهم نوامبر سال ۱۸۱۷ میلادی در ایران به دنیا آمد دیانتی را پایه گذاری کرد که به گفته رهبران بهائی اکنون در سراسر جهان بین پنج تا هفت میلیون نفر پیرو دارد.

بهائیان آمریکایی جشن‌های مشابهی را در گوشه و کنار این کشور برگزار کرده‌اند، اما می‌گویند هم کیشانشان در ایران قادر به برگزاری چنین مراسمی نیستند.

جامعه بهائی که شمارشان در داخل ایران به تخمین دولت آمریکا نزدیک سیصد هزار نفر است، توسط دولت جمهوری اسلامی به عنوان یک اقلیت دینی به رسمیت شناخته نمی‌شود.

پریسا فیتز هنلی، بازیگر، که در این مراسم شرکت کرده بود درباره جامعه بهائیان داخل ایران گفت: « آنها در حد توانائی، و حقیقتا با اعتماد به نفس و فروتنی می‌کوشند در جهت پایبندی به آموزه‌های بهاءالله، تا آنجا که برایشان امکان دارد، پیش بروند ضمن آنکه با دولتی سر و کار دارند که می‌خواهد جامعه آنها را از بین ببرد. این تلاش آنها دریچه های امیدواری را باز نگاه می‌دارد.»

مجلس نمایندگان آمریکا اکنون روی لایحه‌ای کار می‌کند که دولت جمهوری اسلامی را به عنوان یک دولت بانی تعقیب و آزار اقلیت بهائی محکوم کرده و تداوم تخلف از میثاق بین‌المللی حقوق بشر را در آن محکوم می‌کند.

این جدیدترین لایحه همچنین از دولت آمریکا خواستار تحریم افرادی است که مستقیما مسئول تخلف از موازین حقوق بشر و آزار بهائیان توسط جمهوری اسلامی هستند.

معین افنانی که زاده ایران است قطعنامه‌های کنگره را بسیار مهم می‌داند و می گوید: می‌دانیم که مقامات در ایران این قطعنامه‌ها را تعقیب می‌کنند و شاهد پیگیری آنها در محافل مختلف از جمله در سازمان ملل متحد هستند. آنها سعی می‌کنند بعضی کشورها را متقاعد سازد که از چنین قطعنامه‌هابی پشتیبانی نکنند ، اما هدف اصلی ما آگاه‌سازی است زیرا دست آخر این افکار عمومی است که اهمیت دارد.

به گزارش صدای آمریکا؛ بهائیان آمریکایی امیدوارند پیام آنها در جریان این جشن به استقرار صلح و آرامش و بهبود وضعیت جامعه بهایی ها در سطح جهان منجر شود.

مقاله قبلیبارزانی رسما از ریاست اقلیم کردستان کناره‌گیری کرد
مقاله بعدیچهار تاریخ در آبان، مساوی سه افتخار و یک ننگ! محترم مومنی روحی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.