به گزارش تارنمای میراث خبر، ستاد فرمان اجرایی امام اقدام به فروش دو کاروانسرای ثبت جهانی در سمنان از ۵۴ کاروانسرا در ایران کرده و آگهی مزایده آن را گذاشته‌اند. یکی از این کاروانسراها که معروف به آهوان است و آجری، ۱۱ میلیارد تومان و دیگری که سنگی است و معروف انوشیروانی حدود ۷ میلیارد تومان.

این در حالی است که زمین ۲۰۰ متری در محله تعاون حدود ۱۷ میلیارد است، در محله منوچهری خیابان شهدا حدود ۲۲ میلیارد.
حسین ترحمی، دبیر سابق نظارت مردمی مرمت‌های آثار تاریخی انجمن دوستداران میراث فرهنگی سمنان به میراث خبر می‌گوید: «سمنان به تازگی جز اتحادیه گردشگری راه ابریشم در اجلاس چین قرار گرفته و این بناها همین امسال ثبت جهانی شده‌اند و بی‌شک در گردشگری و معرفی سمنان نقش مهمی را ایفا می‌کنند. این بناها برای مردم ایران و جهان هستند و سرمایه هویتی شهر، چگونه ممکن است میراث فرهنگی با فروش این اموال همراهی کند؟»
او تاکید کرد: «این بناها باید در اختیار افراد واجد شرایط قرار گیرد که طبق اصول مرمت و احیا شود. املاک میراث فرهنگی برای سازمان یا دولت خاصی نیست برای مردم ایران جهان و آیندگان است.»

مقاله قبلیآگاهی و هوشیاری رهبران جهان؛ نسب به پیام ها و اطلاعات “گمراه کننده و هدفمند”آگاهی و هوشیاری رهبران جهان، نوشتاری از دکتر کاوه احمدی علی آبادی
مقاله بعدیوقتی که « قلم » در دست دشمن باشد! بقلم بانو محترم مومنی روحی
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده