همانطور که پیش بینی می شد حزب “اتحادیه دموکراتیک مسیحی” در انتخابات پارلمانی آلمان پیروز شد و بدین ترتیب آنگلا مرکل صدراعظم آلمان باقی خواهد ماند.

به گزارش رسانه ها، بر اساس نتایج اولیه انتخابات آلمان حزب “اتحادیه دموکرایتک مسیحی” موفق شد با کسب 32.5 درصد آراء 220 کرسی را از آن خود کند و برای چهارمین دور پیاپی پیروز انتخابات پارلمانی آلمان شود؛ این یک پیروزی تاریخی برای آنگلا مرکل به شمار می رود گرچه بر اساس این نتایج او باید برای تشکیل دولت با دیگر احزاب ائتلاف کند. همچنین حزب سوسیال دموکرات نیز به ریاست مارتین شولتز توانست 20 درصد آرا را کسب کرده است.

حزب لیبرال دموکرات 10.5 درصد آرا، حزب سبزها 9.5 درصد آرا و حزب چپ ها 9 درصد آرا را کسب کردند. دیگر احزاب نیز 5 درصد آرا را از آن خود کرده‌اند.

به گفته ناظران بزگترین شگفتی این انتخابات اما راهیابی حزب دست راستی آلترناتیو برای آلمان به پارلمان بود که از پس از سرنگونی حکومت نازی هیتلر هیچگاه موفق به کسب حدنصاب آراء برای ورود به پارلمان نبود. حزب آلترناتیو برای آلمان در انتخابات پارلمانی با کسب ۱۳.۸ درصد آرا، ۸۷ کرسی در پارلمان جدید آلمان را به خود اختصاص داد.

حزب آلترناتیو برای آلمان به گفته تحلیلگران ورودش به پارلمان را مدیون حضور و فعالیت وسیع انتخاباتی اش در شبکه های اجتماعی نظیر تویتر و فیسبوک است.

مقاله قبلیبا هرگونه جدایی خواهی و تجزیه طلبی در کشورهای خاورمیانه قویا مخالفیم
مقاله بعدیاسامی ۲۵ بازیگر زن برتر قرن ۲۱
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.