جدیدترین فیلم آلمادوار که آخرین فیلم از سه‌گانه او درباره زندگی خودش است، در مادرید پیش نمایش شد.

پدرو آلمادوار فیلمساز اسپانیایی برنده جایزه اسکار، پیش نمایش فیلم درام جدید خود با عنوان «درد و افتخار» را در مادرید روی پرده برد. او در این فیلم بار دیگر پنه‌لوپه کروز و آنتونیو باندراس بازیگر را در کنار هم آورده است. این دو نخستین‌بار با نقش‌آفرینی در فیلم‌های او تبدیل به ستاره‌های هالیوودی شدند.

این روایت اتوبیوگرافیکی سه‌گانه‌ای را به پایان می‌برد که شامل فیلم‌های «قانون علاقه» سال ۱۹۸۷ و «آموزش بد» سال ۲۰۰۴ می‌شود.

این فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان ۶۹ ساله که در فیلم‌هایش اغلب از موضوع‌های داستانی غیرخطی و شخصیت‌های متفاوت و گوناگون استفاده می‌کند، روز بیست‌ودوم مارس یعنی تاریخی که بیست‌ویکمین فیلمش در اسپانیا اکران می‌شود، پس از غیبتی سه ساله روی پرده‌های سینما بازمی‌گردد.

آلمادوار در حالی که پیش از نمایش فیلم روی فرش قرمز ایستاده بود، درباره ساختن این فیلم گفت: «برایم بسیار آسایش‌بخش بود، اما بازی کردن با زندگی خود و تبدیل کردن آن به یک داستان کاری بسیار خطرناک است».

باندراس ۵۸ ساله و کروز ۴۴ ساله آخرین بار در فیلم کمدی عجیب سال ۲۰۱۳ آلمادوار با عنوان «خیلی هیجان‌زده هستم» کنار هم ظاهر شدند.

فیلم «درد و افتخار» روی مراحل مختلف زندگی یک فیلمساز (یعنی خود آلمادوار)، رابطه او با مادرش، روابط عاطفی او و ضربات روحی ندانستن اینکه آیا می‌تواند باز هم فیلم بسازد یا خیر تمرکز می‌کند.

کروز که در سال ۲۰۰۶ به خاطر نقش‌آفرینی در فیلم درام سال ۲۰۰۶ «ولور» ساخته آلمادوار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد، گفت: «تمام بازیگران زنی که در هالیوود می‌بینم از من می‌پرسند که کار کردن با پدرو چطور است و چه کار باید بکنند تا بتوانند در فیلم‌های او بازی کنند و من هم همیشه این را بهشان می‌گویم که باید اسپانیایی یاد بگیرند».

سه سال بعد، او به خاطر ایفای نقش در فیلم ۲۰۰۸ «ویکی کریستینا بارسلونا» موفق به کسب جایزه اسکار بهترین بازیگر زن نقش مکمل شد.

باندراس که «درد و رنج» هشتمین همکاری‌اش با آلمادوار است درباره کار کردن در این فیلم گفت: «می‌توانم به شما بگویم که تجربه‌ای بسیار احساسی بوده چون تقریباً ۴۰ سال است که ما داریم با هم فیلم می‌سازیم».

به گزارش مهر به نقل از رویترز، آلمادوار که سال ۲۰۱۷ رئیس هیأت داوران فستیوال فیلم کن هم بود، تا به حال دو بار برنده جایزه اسکار شده است. او در سال ۲۰۰۰ با فیلم «همه چیز درباره مادرم» اسکار بهترین فیلم خارجی زبان را از آن خود کرد و با فیلم سال ۲۰۰۳ «با او صحبت کن» هم برنده جایزه بهترین فیلمنامه اوریجینال شد.

مقاله قبلینخستین فیلم ابرقهرمان آسیایی مارول کارگردانش را شناخت
مقاله بعدیرونمایی از پوستر فیلم تازه تارانتینو
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.