فدراسیون بین‌المللی جامعه‌های حقوق بشر حامی «جشنواره بین المللی فیلم زنان – هرات» است که سازمان عضو آن آرمان‌شهر/OPEN ASIA به همراه خانه فیلم رویا برگزار می‌کند.
دبیرخانه چهارمین دوره «جشنواره بین المللی فیلم زنان – هرات» از شما فرهیخته گرامی دعوت می کند در مراسم افتتاحیه این جشنواره در کابل شرکت کنید.

در این دور جشنواره بیش از 200 فیلم داخلى و خارجى با تمرکز بر مسأله زنان شرکت کرده‏‌اند که منتخب این فیلم‏ها در روزهای برگزارى جشنواره با حضور فیلم سازان، بازیگران، فعالان حقوق زن، داوران داخلى و خارجى و مخاطبان سینما به نمایش در خواهد آمد.

در روزهاى برگزارى این جشنواره میز گفتگو (بحث پیرامون حقوق زنان) با حضور فعالان ملى و بین‌المللى حقوق زن برگزار مى‏گردد.

جشن افتتاحیه و اختتامیه و اجرای برنامه‌‏های فرهنگی از دیگر بخش‏های این جشنواره است. حضور ارزشمند شما باعث خرسندى ما و غناى جشنواره خواهد شد.

زمان مراسم افتتاحیه: چهارشنبه 28 میزان 1395 – 19 اکتبر 2016 رأس ساعت 5 تا 7 بعد از ظهر
زمان نمایش فیلم‏‌ها: 29 میزان تا 1 عقرب 1395 – 20 تا 22 اکتبر 2016 از ساعت 8 صبح الی 5 بعد از ظهر
زمان مراسم اختتامیه: شنبه 1 عقرب 1395 – 22 اکتبر 2016 رأس ساعت 5 تا 7 بعد از ظهر
مکان: کابل، باغ بابر، قصر ملکه

شماره های تماس: 0093700427244 – 0093799386873
آدرس تارنمای جشنواره:
http://afghanistanintwomenfilmfesti

آدرس ایمیل:

herat@gmail.com

رویا سادات، بنیانگذار جشنواره بین المللی فیلم زنان – هرات

گیسو جهانگیری، بنیانگذار جشنواره بین المللی فیلم زنان – هرات

6d97d7b606fb9717a2569e9d514ba091

مقاله قبلیداعشی ها بر سر مزار ریحانه جباری چه کردند؟!
مقاله بعدینمايش آوارگی در يهوديت، مسيحيت و اسلام
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.