در حالی که شصت و هفتمین جشنواره فیلم کن تازه از دیشب شروع به کار کرد، اما از همین حالا بازار حدس و گمان‌ها برای برندگان امسال داغ است.

 حتی قبل از اینکه فیلم های دیگر به نمایش در‌آیند فیلم «خواب زمستان» ساخته نوری بیلج سیلان کارگردان ترکی به عنوان محبوب ترین مطرح است و در عین حال یکی از روزنامه‌های فرانسوی پیش‌بینی می کند که فیلم «The Homesman» ساخته تامی لی جونز برنده امسال خواهد بود.

همه در حال حدس‌ زدن راجع به این هستند که چه کسی برنده جایزه نخل طلای کن امسال خواهد بود، اما اکنون حرفه‌ای ها وارد عمل شده اند. در حالی که هنوز یک فریم از فیلم‌های بخش رقابتی کن هم به نمایش در نیامده اند، اما بازار حدس و گمان در این زمینه داغ داغ است.

تا اینجا، فیلم مورد علاقه منتقدان «خواب زمستان» ساخته نوری بیلج سیلان، کارگردان ترکی است. سایت ایرلندی پدی پاور بهترین شانس را برای برنده شدن جایزه نخل طلا به این فیلم می‌دهد. نیل یانگ که سایت سینمایی سالن آسایش فیلم نیل یانگ را اداره می کند و برای هالیوود ریپورتر نیز نقد فیلم می نویسد، سال هاست که برنده نخل طلای فستیوال کن را پیش بینی می کند. او نیز شانس اول را به فیلم «خواب زمستان» می دهد.

بسیاری بر این باورند که سیلان باید بسیار قبل از این برنده جایزه نخل طلا می شد. او در سال های اخیر برنده چندین جایزه معتبر از جمله دو جایزه هیات داوران برای فیلم های «دوردست» در سال 2002 و «روزی روزگاری در آناتولیا» در سال 2011 و یک جایزه بهترین کارگردان برای فیلم «سه میمون» سال 2008 شده است.

اما روزنامه محلی «نایس متین» بعد از تجزیه و تحلیل دقیق فیلم های برنده نخل طلای کن از سال 1946 تا به حال، به این نتیجه رسیده است که فیلم وسترن «The Homesman» ساخته تامی لی جونز برنده امسال خواهد بود. افرادی که تا کنون دومین تجربه کارگردانی تامی لی جونز را با نقش آفرینی هیلاری سوانک دیده اند نیز می‌گویند این فیلم مسلما یکی از رقابت کنندگان اصلی و مدعیان جایزه خواهد بود.

نگاهی نزدیک به پیش زمینه اعضای هیات داوران نیز می تواند چند امکان دیگر را مطرح کند. جین کمپیون رییس هیات داوران، علاقه شدیدی به فیلم های درام دوره ای دارد – فیلم برنده نخل طلای «پیانو» و ورودی بخش رقابتی «ستاره درخشان» را در نظر بگیرید – که می تواند خبر خوبی برای فیلم بیوگرافیکی «آقای ترنر» ساخته مایک لی باشد. علاقه گائل گارسیا برنال به فیلم‌های درام سیاسی مانند «خاطرات موتورسیکلت» و «نه!» نیز می تواند شانس بیشتری به فیلم درام جنگ چچن «جستجو» ساخته میشل هازاناویکوس بدهد.

ژیا ژانگ کارگردان چینی نیز که فیلم «ذره ای گناه» اش نمایشی پر دل و جرات از چین مدرن بود و همچنین برایش جایزه بهترین فیلمنامه سال گذشته را نیز به ارمغان آورد، ممکن است طرفدار فیلم «لوایاتان» ساخته آندری زیاژینتسف باشد که برداشتی از روسیه امروزی است.

با این وجود، بسیار پیش‌ آمده است که اعضای هیات داوران جشنواره فیلم کن، همگان را متحیر سازند و همه را سورپرایز کنند. هیات داوران امسال نیز از این نظر بسیار ویژه است که رییس اش جین کمپیون، یک زن است و اکثریت رای دهندگان اش را نیز زنان تشکیل می دهند.

در همین حال بنا به گزارش ورایتی، کمپیون امسال رسما اعلام کرده که فیلم های ساخته کارگردانان مرد را دوست ندارد. او با تاکید بر صحبت‌های رییس جشنواره کن که اعلام کرده بود تنها هفت درصد از 1800 فیلم متقاضی حضور در جشنواره کن ساخته کارگردانان زن بودند، اعلام کرد این امر به نوعی نشان دهنده این است که سینما شاید یک صنعت غیردموکراتیک باشد.

جین کمپیون گفته است داوران باید با قلب و وجدان‌نشان تصمیم بگیرند و فیلمی را که واقعا دوست دارند انتخاب کنند.

کمپیون که هنوز هم تنها کارگردان زنی است که موفق به دریافت بالاترین جایزه فستیوال کن شده است، ممکن است بخواهد با تقدیم کردن جایزه به یکی از دو فیلم کارگردانی شده توسط خانم ها در مراسم امسال، قدرت کارگردانان زن را نمایان کند. اگر اینطور باشد، شرط هوشمندانه تر فیلم «آب را ساکن کن» ساخته نائومی کاوازی خواهد بود.

به گزارش مهر به نقل از هالیوود ریپورتر، کاوازی که در سال 2007 برای فیلم «جنگل سوگوار» برنده گرند پری شد گفته است: من هیچ چیز را بیشتر از نخل طلای کن نمی خواهم. هدفم چیز دیگری نیست. و این فیلم مطمئنا شاهکار من است.

باید تا 24ماه می صبر کنیم تا ببینیم که هیات داوران نیز با این نظر او موافق هستند یا خیر.

شرکت کنندگان در بخش رقابتی امسال جشنواره کن عبارتند از:

«خداحافظی با زبان» ساخته ژان لوک گدار

«اسیر» ساخته اتوم اگویان

«ابرهای سیل ماریا» ساخته الیویر آسایاس

«شکارچی روباه» ساخته بنت میلر

«The Homesman» ساخته تامی لی جونز

«تالار جیمی» ساخته کن لوچ

«عجایب» ساخته آلیس رورواچر

«لویاتان» ساخته آندری زیاجینتسف

«نقشه ستارگان» ساخته دیوید کروننبرگ

«مامی» ساخته زیویر دولان

«آقای ترنر» ساخته مایک لی

«سن لوران» ساخته برترند بونلو

«جستجو» ساخته میشل هازاناویکوس

«آب را ساکن کن» ساخته نائومی کاوازی

«تیمبوکتو» ساخته ابدرهامنه سیساکو

«دو روز، یک شب» ساخته ژان پیر و لوک داردن

«داستان های وحشی» ساخته دیمین زیفرون

«خواب زمستان» ساخته نوری بیلج سیلان

 

مقاله قبلیشروع کار جشنواره فیلم کن با شوک خبر خودکشی کارگردان جوان سوئدی
مقاله بعدیادای دین یک هنرمند به فردوسی
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.