جشنواره فیلم لس آنجلس با نمایش فیلم پدرو آلمادوار با عنوان “خیلی هیجانزده هستم” از روز پنج‌شنبه 13 ژوئن شروع به کار می‌کند.

به گزارش  مهر به نقل از ورایتی، این جشنواره با نمایش فیلم نت فاکسون و جیم راش با عنوان “راه، راه بازگشت” به کار خود خاتمه می‌دهد.

در این بین شماری از برجسته‌ترین آثار سینمایی به نمایش در می‌آید. این در حالی است که دیوید او راسل به عنوان کارگردان میهمان امسال حضوری ویژه در این جشنواره دارد. تمرکز ویژه امسال این جشنواره بر موضوع تدوینگران زن سینما است.

امسال دومین سال حضور استفانی الین در مقام کارگردان این جشنواره است و او می‌گوید این جشنواره قصد دارد هر سال به نوعی از مشارکت زنان در سینما تجلیل کند و به همین دلیل امسال به زنان تدوینگر پرداخته شده است.

آهنگسازان، فیلمبرداران، طراحان لباس از دیگر گروه‌های مهمی هستند که زنان شاغل در آن در سال‌های بعد تجلیل می شوند.

017

در این رویداد 11 روزه بر طراحی لباس هم توجه خاصی است و سوفی دراکوف طراح در این زمینه حضور ویژه خواهد داشت. نمایشگاهی از آثار آلکس پراگر و نمایشی از “سرگیچه” آلفرد هیچکاک با بررسی نقش لباس در آن به همین منظور تدارک دیده شده است.

در جشنواره امسال دیوید او راسل با دریافت جایزه روح مستقل تقدیر و نمایش ویژه‌ای از فیلم “سه پادشاه” با بحث و بررسی درباره دوره کاری او نیز برگزار می‌شود.

جوایز سینمایی جشنواره فیلم لس آنجلس شامل بهترین فیلم، بهترین فیلم مستند، بهترین بازی در فیلم سینمایی، بهترین فیلم کوتاه داستانی، بهترین فیلم کوتاه مستند، بهترین فیلم انیمیشن، جایزه منتخب تماشاگران برای بهترین فیلم، بهترین فیلم مستند و بهترین فیلم بین المللی، بهترین موزیک ویدئو و بهترین فیلم کوتاه است.

جشنواره فیلم لس آنجلس از 13 تا 23 ژوئن (پنج شنبه 23 خرداد تا یکشنبه 2 تیر) برگزار می‌شود.

پدرو آلمودُوار کبالرو (به اسپانیایی: Pedro Almodóvar Caballero)‏ (زاده ۲۵ سپتامبر ۱۹۴۹) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اسپانیایی است. مشهورترین فیلم‌های او، همه چیز درباره مادرم (۱۹۹۹)، با او حرف بزن (۲۰۰۲)، تربیت بد (۲۰۰۴)، بازگشت (۲۰۰۶) و آغوش‌های گسسته (۲۰۰۹) نام دارند.

آلمودوار پس از ساخت فیلم همه چیز درباره مادرم که جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی را در سال ۱۹۹۹ به‌دست آورده بود، به کارگردانی جهانی تبدیل شد.

مقاله قبلیدر حاشیه انتخابات؛ اخلال در سخنرانی ولایتی در قم
مقاله بعدیدر حاشیه انتخابات؛ حمایت 2000 مخترع و نخبه از قالیباف
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.