۴ تن از وکلای دادگستری و فعالان حقوق دراویش پس از تحمل بیش از چهار سال حبس، از زندان اوین آزاد شدند.

به گزارش مجذوبان نور، آزادی آقایان افشین کرم‌پور، فرشید یداللهی، امیر اسلامی و امید بهروزی به دنبال تغییر حکم حبس تعزیری هفت سال و نیمه آن‌ها به سه سال و نیم حبس تعزیری و دو سال و نیم حبس تعلیقی صورت گرفت که چندی پیش از سوی شعبه ۵۴ دادگاه انقلاب به اجرای احکام زندان اوین ابلاغ شده بود.

daravish-shiraz-4-1

بنا به حکم صادر شده زمان اتمام سه سال و نیم حبس این افراد پیش از تاریخ ۲۸ بهمن ماه منقضی شده بود و این افراد بیش از ۱۰ روز را به طور غیرقانونی در زندان سپری کردند.

یادآور می‌شود همچنان ۶ تن دیگر از فعالان حقوق دراویش به نام‌های حمیدرضا مرادی، صالح‌الدین مرادی، مصطفی دانشجو، رضا انتصاری، مصطفی عبدی و کسری نوری در زندان‌های تهران و شیراز محبوس‌اند.

مقاله قبلیجنیفر لارنس با اسپیلبرگ همراه می‌شود
مقاله بعدیاعدام ۶ زندانی اهل سنت و شعار مرگ بر خامنه ای زندانیان عقیدتی اهل سنت در زندان
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده