عبدالغفور قلندری نژاد از دراویش گنابادی ساکن بندرعباس روز گذشته پس از پایان دوره محکومیتش از زندان آزاد شد.

به گزارش خبرنامه ملی ایرانیان از مجذوبان نور؛ عبدالغفور قلندری نژاد، فعال حقوق دراویش گنابادی که پیش از این با رای بدوی دادگاه انقلاب بندرعباس به 2 سال حبس تعزیری محکوم شده بود، روزگذشته، با صدور رای دادگاه تجدید نظر و کاهش مدت محکومیت وی به 4 ماه و بیست روز، با پایان دوره محکومیتش از زندان آزاد شد.

اتهامات این درویش گنابادی در رای صادره توسط دادگاه، «تبلیغ علیه نظام» و «عضویت در گروههای مخالف نظام به قصد بر هم زدن امنیت ملی» عنوان شده بود.

آزادی این درویش گنابادی در حالی صورت گرفت که وی مدتی بیش از مقدار مقرر در حکمش را در زندان سپری کرد.

مقاله قبلیبدل «مارك والبرگ» در فيلم ترانسفورمرها4
مقاله بعدیآتش سوزی در بند ۳۲۵ ( ویژه روحانیت) زندان اوین
پوریا نژادویسی
پوریا نژادویسی
پوریا نژاد نژادویسی: مردی که با تصاویرش، زشتیِ نظام را عریان کرد پوریا نژاد نژادویسی از دل دستگاه رسانه‌ایِ رسمی برخاست — اما آثارش نه بزکِ قدرت، که آینه‌ای خُردکننده از تناقض‌ها و جنایت‌های سیستم بوده‌اند. او، به‌جای پوشاندن، با دقتی تلخ و بی‌پرده، نقاط ضعفِ ساختار را نمایان ساخت؛ همان نقاطی که نظام می‌کوشد پشتِ روایت‌های رسمی و نمایش‌های ساختگی پنهانشان کند. - در قاب برنامه‌هایی چون "دختران فراری پارک ملت"، او نه فقط آسیب‌ها را نشان داد، بلکه علت‌ها را — فقر، سرکوب اجتماعی، تهمت و تحقیر زنان — جلو چشم گذاشت. تصویری که او ثبت کرد، دیگر قابل تبدیل به شعارهای پوشالی نبود: نوجوانان و زنانِ رهاشده، سند زنده ناکارآمدی و خشونت‌زای نظم حکومتی بودند. - فیلم آموزشیِ انتخاباتی که او ساخت، بدل به استندآپ تراژیکِ یک انتخابات نمایشی شد. آموزشی برای مشارکت در نمایشی که نتایجش پیش‌ساخته است؛ خودِ وجودِ چنین آموزشی، اعترافی به پوچیِ مشروعیتِ ادعاشده بود. - پوششِ بحران‌ها — از زلزله بم تا سفرهای خامنه‌ای — ثبتِ ژست‌های نمایشی و فاصله‌گیریِ حکمرانی از مردم را به نمایش گذاشت. صحنه‌ها نشان دادند که اولویت دستگاه، مرمت تصویرِ قدرت است نه نجات جان و کرامتِ مردم. پوریا با همان ابزار و مکانیزم‌های پروپاگاندا، تصویری ساخت که نظام از بیانش وحشت دارد — نه به‌خاطرِ تمجید یا دفاع، بلکه چون این تصاویر حقیقتِ زشتِ نظم را بدون مهیا کردنِ پرده‌های فریبنده نشان می‌دهند. او ناخواسته یا آگاهانه، به راویِ سندِ سقوطِ اخلاقی و سیاسیِ یک ساختار تبدیل شد؛ کسی که با هنر و ثبت واقعیت، چهرهٔ منحوسِ نظام را برای تماشاگرانش عریان کرد.
Facebook

مقالات مرتبطبیش از نویسنده