آخرین تغییرات و اصلاحات پیش از نبرد بزرگ

0
205

 

دکتر کاوه احمدی علی آبادی

عضو هئیت علمی دانشگاه آبردین با رتبه پروفسوری

عضو جامعه شناسان بدون مرز(ssf)

مخالفان جنگ در سوریه، به گونه ای سخن می گویند که تو گویی در سوریه صلح است و همچون عراق ۲۰۰۳ جنگی در چارچوب ارضی کشور نیست و حالا آمریکا و متحدان اش می خواهند تازه جنگ را آغاز کنند! هر کس تا بدین حد از وقایع جهان دور است، باید به ایشان گفت: شب بخیر! بیش از دو سال است که جنگ در سوریه به شکلی بیرحمانه جریان دارد و حتی برای یک روز نیز متوقف نشده و ارتش یک کشور چنان بر علیه مردم اش کشتار کرده که دچار ریزش شده و عملاً جنگ داخلی به وجود آمده و از موشک اسکاد تا سلاح شیمیایی نیز بر علیه مردم به کار برده و هر روز بیش از صد نفر کشته می شوند و آنچه که اینک قرار است اتفاق بیافتد، پس از ورود اسد به فاز جنگ شیمیایی، آمریکا و کشورهای عربی و متحدان شان می خواهند، درسی به اسد بدهند که دیگر به فکرش خطور نکند که اگر چنینی اعمالی را تکرار کند، بی پاسخ خواهد ماند و حتی اگر بخواهد نیز نتواند که تکرار کند.

این درست است که حمله نظامی بدون توافق شورای امنیت، غیرقانونی است و دلیلی دیگر بر این که وقتی قوانین حاضر از پس برطرف نمودن بحران های انسانی به این عظیمی برنمی آیند و ناتوان اند، ساز و کار تصمیمات جهانی پیرامون چنین اقداماتی در سازمان ملل باید تغییر کند و نباید چند کشور توانایی آن را داشته باشند که به صرف منافع شان، نه تنها در مقابل جهان بایستند، بلکه منجر به فجایع بزرگ انسانی شوند و اعلامیه صادر کردن صرف هرگز کافی نیست. درضمن، در دموکراسی برخلاف رژیم های دیکتاتوری، قانون وحی منزل نیست، بلکه هر زمان که نتواند حقوق برابر انسان ها را تأمین کند و تبعیض آمیز باشد، ساز و کارهایی برای مبارزه با آن وجود دارد. اگر سیاهپوستان آمریکا می خواستند به قوانین تبعیض آمیز ایالات جنوبی آمریکا تمکین کنند، اینک نه آمریکا از چنگال برده داری نجات یافته بود و نه اوباما می توانست رئیس جمهور آن شود و آنان با نافرمانی مدنی و زیر پا گذاردن قوانین ثابت کردند که هر گاه مابین قانون و انسانیت، ناگزیر به انتخاب یکی هستید، باید انسانیت را برگزینید و قانون را زیر پا بگذارید، باشد که قوانین امروز تصحیح شوند و قوانین جدید فردا جایگزین شان گردند.

پیش از آغاز حمله متحدین به رژیم اسد باید آخرین تجدیدنظرها برحسب آخرین تحولات صورت گیرند. مناطقی را که قبلاً آمریکا به عنوان هدف تعیین کرده، توسط نیروهای اسد عمدتاً تخلیه شده اند، گرچه بسیاری از زیرساخت های شان قابل انتقال به مکانی دیگر نیستند، و باید کماکان مورد هدف قرار گیرند، ولی میزان آسیب شان به سبب این جابجایی کاهش خواهد یافت که ضروری است از طریق عکس های ماهواره ای جدید، مکان های تازه ای که نیروهای اسد به آنجا پناه برده اند، نیز علاوه بر نقاط سابق، هدف قرار گیرند.

سیستم دفاع موشکی منطقه باید تقویت شود، به خصوص مناطق حساس و نفتی عربستان باید قبل از حمله حتماً با سیستم های جدید تقویت گردند. پدافندهای ضد موشکی مستقر در اردن باید به گونه ای مستقر شوند که نه فقط نقاط حساس اردن، بلکه موشک هایی که بخواهند از فضای اردن گذشته و اهدافی را در عربستان مورد اصابت قرار دهند، منهدم سازند. نیروهای عربستانی به تقویت شان در اردن بسنده نکنند و چه بسا اسد بخواهد از طریق هماهنگی با نیروهای قدس در عراق و مالکی، واحدهایی نفوذی را به مرزهای شان گسیل دارند تا عملیات کماندویی و خرابکاری داخل مرزهای عربستان انجام دهند و ارتش عربستان باید حضور و گشت های مداوم زمینی و هوایی در مناطق مرزی با عراق را افزایش دهد و واجدهایی کماندویی در نزدیکی مناطق حساس و نفتی استقرار دائم داشته باشند و کار حفاظت شان را برعده گیرند. آمریکا با وجود آن که قصد نبرد زمینی را ندارد، اما باید سناریوهایی را نیز ببیند که در صورت وقوع هر اتفاق غیرقابل پیش بینی بتواند سریع نسبت بدان واکنش نشان دهد و علاوه بر نیروهایی که اینک در منطقه دارد، نیروهای واکنش سریع اش را بدان ها افزوده و در نزدیکی منطقه مستقر سازد. فرضاً اگر رژیم اسد به شکلی بسیار گسترده از سلاح های شیمیایی استفاده کند و فرماندهان ارتش آمریکا ارزیابی کنند که تنها راه برای توقف موثر و سریع آن، در کنترل گرفتن انبارهای سلاح های شیمیایی رژیم اسد است، چه خواهید کرد؟ آیا تازه به فکر سناریویی می افتید که دخالت نیروهای زمینی در سوریه را طرح ریزی و پیاده کند! این اشتباهی بود که دولت بوش در عراق مرتکب آن شد و برای اجتناب از درگیری با عراقیان، سناریوهایی را برای پس از حمله و سقوط صدام ندیده بود و آن را به دولت موقت عراق سپرده بود، اما بمب گذاری ها و ترور چنان در عراق همه گیر شد که دولت بوش ناگزیر به دخالت در امور و بازتعریف شرایط شد که البته تا حدی دیر شده بود و بسیاری در این فاصله قربانی شدند.

رزمندگان سوری توجه کنند که جابجایی نیروهای اسد به سبب ترس از مورد هدف قرار گرفتن توسط حملات موشکی دوربرد، فرصتی برایشان فراهم می آورد تا آنان را هم طی نقل و انتقالات نیرو که آسیب پذیرترین زمان برای حمله به هر واحد نظامی است، مورد هدف قرار دهند و هم در مواضع جدیدشان که فرصت تقویت شان بسیار اندک بوده، آسیب پذیر خواهند بود. درضمن، نظامیانی که مایل به کشته شدن به خاطر تصمیمات کودکانه اسد نیستند و می خواهند از هر فرصتی برای فرار استفاده کنند، هم زمان این جابجایی پیش از حمله و هم زمان پس از حمله، بهترین زمان برایشان جهت فرار است. در صورتی که ارتش آزاد بتواند واحدهای امنیتی و فرماندهان این واحدهای نظامی که کار کنترل نیروها را برعهده دارند، هدف قرار دهد، چه بسا کل یک واحد نظامی، جملگی با هم تسلیم شوند. کمین نیز فراموش نشود و باید به خصوص در جاده ها مدام بدان ها ضربه بزنید. همچنین، با فرماندهانی از ارتش اسد که در ارتباط هستید و آنان می خواهند از ارتش اسد جدا شوند، از آنان بخواهید که ببینند می توانند با حذف نفرات واحدهای امنیتی ارتش، کل واحد نظامی تسلیم شود یا پیش از فرار، با شلیک به فرماندهان رده بالا، همگان را از دست شان خلاص کنند. و خلاصه، باید تمام تجهیزات و آمپول های ضد شیمیایی را به همراه خود داشته باشید، و آن را بین رزمندگان و مردم توزیع کرده باشید، نه این که پس از زدن شیمیایی، تازه به فکر بیافتید که آن ها را از انبارها بیرون آورده و توزیع کنید؛ اگر به توصیه هایی که قبلاً در این خصوص به شما داده شده بود، گوش کرده بودید، الان با وجود استفاده اسد از سلاح شیمیایی، بسیاری از قربانیان زنده مانده بودند. توصیه هایی را که به شما گفته می شود، سرسری نگیرید و کوتاهی تنها باعث پشیمانی های دیرهنگام می شود. احتمال بسیار زیاد دارد که پس از حمله و در شرایط مختلف، رژیم اسد باز از سلاح های شیمیایی استفاده کند، از این سبب آمپول های مربوطه، ماسک و سایر تجهیزات ضد شیمیایی باید هر چه زودتر بین تمام مردم، علاوه بر همه رزمندگان توزیع شوند.

اما سوریانی که در سایر کشورها هستند، نسبت به واکنش به کاربرد سلاح شیمیایی بسیار تأسف انگیز رفتار کردند و اصلاً اعتراضاتی که انتظار می رفت، صورت ندادند! آیا می توان از جامعه جهانی و کشورهای غربی خواست تا از کمک های انسانی و نظامی دریغ نکنند و همه کار برایمان بکنند، اما سوریانی که در کشورهای امن هستند، همین قدر همت و حساسیت از خود نشان ندادند که یک تظاهرات مسالمت آمیز صورت دهند؟ آیا توانستید در مکانی امن با وجدانی راحت نیز بخوابید و همچون طلبکاران بی مسئولیت، تنها این و آن را محکوم کنید؛ آن هم زمانی که تمام دنیا بسیج شده تا کاری صورت دهد! یعنی خون تان رنگین تر از رزمندگان سوری و رزمندگانی از سایر کشورهاست که زندگی و حتی خواب آرام را از خود سلب کردند و در سوریه از جان و ناموس تان دفاع می کنند که حتی حوصله برگزاری یک تظاهرات مسالمت آمیز را هم نداشتید؟! متأسفانه این یکی دیگر از دستاوردهای منفی رژیم های دیکتاتور است که طیفی وسیعی از مردم بی مسئولیت بار می آورد که منتظرند تا “دیگرانی” بیایند و همه مشکلات را برطرف کرده و همه چیز را برایشان فراهم کنند. افکار عمومی یکی از مهمترین عوامل در تصمیم گیری ها و تجدیدنظرهای مقامات و مسئولان غربی و جوامع دموکرات و مترقی هستند و تظاهرات مردمی و تعصن های مدنی بسیار تأثیرگذارند و این چیزی است که متأسفانه در کشورهای جهان سوم تقریباً کوچکترین توجهی بدان نمی شود.

مطلب قبلیآیا اعتبار جامعه جهانی مخدوش شده است؟!
مطلب بعدیمشاور کروبی: مواضع هاشمی به حیثیت روحانی لطمه می‌زند!
دکتر کاوه احمدی علی آبادی
دکتر کاوه‌ احمدی‌ علی‌آبادی‌ تاکنون تحصیلات دانشگاهی را در مقطع دکترای جامعه شناسی (Ph.D) با عنوان دانشجوی ممتاز از تگزاس و مقطع فوق‌ دکترای‌ (Post Doctoral of Philosophy) فلسفه‌ علم‌ به همراه گواهی "ارزیابی کمال" از دانشگاه‌ آبردین‌ (Aberdeen) در داکوتای‌ جنوبی‌ آمریکا به پایان رسانده و و اینک عضو هیئت علمی (ACADEMIC BOARD) دانشگاه آبردین (ABERDEEN) با رتبه پروفسوری (PROFESSORSHIP) است. ایشان موفق به دریافت درجه دانشمندی (scientist) در رشته فلسفه علم با رساله "روش شناسی علم و فلسفه" و انتخاب به عنوان دانشمند برجسته (Distinguished scientist) سال 2008 از طرف دانشگاه آبردین شدند. دارای 14 عنوان کتاب چاپ شده، 6 عنوان در نوبت چاپ، بیش از 45 پژوهش و مقاله علمی از کنفرانس ها و همایش های ملی و بین المللی و فراتر از 120 عنوان مقاله در نشریات کثیرالانتشار بوده و دارای 11 جایزه و لوح تقدیر و سپاس از جشنواره ها و مراکز علمی و آکادمی مختلف است. در حال حاضر ایشان عضو جامعه شناسان بدون مرز (Sociologists without borders (ss هستند.