اصغر فرهادی، محمد رسول‌اف و میترا فراهانی کارگردانان ایرانی حاضر در چهلمین دوره جشنواره سینمایی تلوراید در کلرادوی آمریکا بودند که آثارشان نیز به نمایش درآمد.

 در این جشنواره فیلم “گذشته” اصغر فرهادی که دو جایزه جشنواره کن امسال را یکی برای جایزه کلیسای جهانی و دیگری برای بهترین بازیگر زن در کارنامه دارد، به نمایش درآمد.

منتقد هالیوود ریپورتر با تحسین این فیلم نوشت: بخشی از معمای سینمای فرهادی و موفقیت جهانی آن، برای در هم آمیختن سینمای ایرانی با قصه‌گویی غربی ایجاد شده است. وی همچنین نوشت: اصغر فرهادی در فیلم “گذشته” بیشترین بیان غربی را در میان آثارش به کار گرفته است.

دومین فیلم ایرانی این جشنواره “دست‌نویس‌ها نمی سوزند” ساخته محمد رسول اف بود که با حضور خود وی به نمایش در آمد. تا زمان نمایش فیلم نامی از وی به عنوان مهمان این دوره از جشنواره به میان نیامده بود.

o-TELLURIDE-FILM-FESTIVAL-facebook

به گزارش سینما خبر به نقل از هالیوود ریپورتر،فیلم محمد رسول اف که با ممنوعیت کار در ایران روبه روست، به صورت مخفی فیلمبرداری شده و بدون تیتراژ به نمایش درآمد. این فیلم در جشنواره فیلم کن نیز در بخش نوعی نگاه کن بدون اعلام قبلی نمایش داده شد.

سومین فیلم ایرانی “فیفی از شادی جیغ می کشد” ساخته میترا فراهانی بود. این فیلم مستندی غیرمرسوم درباره زندگی بهمن محصص هنرمند ایرانی است که آثارش تحت تاثیر پیکاسو و مکتب سورئلیسم خلق شده‌اند.

عنوان این فیلم به نوعی یادآور نقاشی “جیغ کشیدن پاپ” اثر فرانسیس بیکن است. محصص در سال 2010 درگذشت و در این فیلم فراهانی سعی دارد تا درک و دانش موجود در آثار وی را شبیه مصاحبه تروفو و هیچکاک نشان بدهد. این فیلم با استقبال زیاد مخاطبان روبه رو شد.

مقاله قبلیهر آنچه در برنامه دیشب ۹۰ گذشت
مقاله بعدیفرانسوی‌ها از مایکل داگلاس، نیکلاس کیج و کیت بلانشت تجلیل کردند
مسعود نوری جاوید
مسعود نوری جاوید، نامی آشنا برای آن دسته از مخاطبان خبر که در میان هیاهوی پروپاگاندای رسمی، به دنبال رگه‌هایی از واقعیت می‌گردند. او از معدود روزنامه‌نگارانی است که کار خود را نه در ستایش قدرت، بلکه در به چالش کشیدن آن تعریف کرده است. کارنامه او، روایتی است از تلاش برای شکستن سکوت و تاباندن نور بر تاریک‌خانه‌هایی که صاحبان قدرت و ثروت، پنهان ماندنشان را حیاتی می‌دانند. افشای فساد سیستماتیک: نوری جاوید با شجاعت به سراغ پرونده‌هایی رفت که خط قرمز بسیاری محسوب می‌شد؛ از اختلاس‌های صورت‌گرفته در نهادهای شبه‌دولتی و بنیادها تا رانت‌خواری‌های گسترده در پروژه‌های عمرانی و واگذاری‌های غیرشفاف. گزارش‌های مستند او، که اغلب با تکیه بر اسناد درزکرده و منابع داخلی تهیه شده، بارها لایه‌هایی از فساد سازمان‌یافته در بدنه حاکمیت را آشکار کرده است. در حالی که رسانه‌های حکومتی مشغول تولید روایت‌های رسمی از "پیشرفت" و "ثبات" هستند، دوربین و قلم مسعود نوری جاوید به سراغ قربانیان واقعی این سیاست‌ها رفته است. گزارش‌های میدانی او از اعتراضات کارگری، تجمعات مال‌باختگان، بحران آب در خوزستان و سیستان، و وضعیت کولبران در کردستان، صدای کسانی شد که دستگاه تبلیغاتی نظام همواره در تلاش برای خاموش کردنشان بوده است. او با فاصله گرفتن از خبرهای رسمی و جهت‌دار، به ثبت و ضبط روایت‌های شهروندانی پرداخت که قربانی سرکوب سیستماتیک شده‌اند. تهیه گزارش از وضعیت خانواده‌های زندانیان سیاسی، فشارهای امنیتی بر فعالان مدنی و دانشجویان، و محدودیت‌های اعمال‌شده بر اقلیت‌های دینی و قومی، بخش مهمی از کارنامه او را تشکیل می‌دهد. این مسیر، اما، بدون هزینه نبوده است. مسعود نوری جاوید بارها طعم تهدید را چشیده است. او نماد روزنامه‌نگاری است که امنیت و آسایش شخصی را فدای رسالت آگاهی‌بخشی کرده است. کارنامه مسعود نوری جاوید، تنها یک رزومه کاری نیست؛ بلکه سندی است از مقاومت روزنامه‌نگاری مستقل در یکی از بسته‌ترین فضاهای رسانه‌ای جهان. او به ما یادآوری می‌کند که حتی در دل تاریکی، همیشه هستند کسانی که با شجاعت، مسئولیت روشنگری را بر دوش می‌کشند و اجازه نمی‌دهند روایت حقیقت، در انحصار ماشین پروپاگاندای حکومتی باقی بماند.